Dat doet dus pijn… Ik moest zondag zonodig een demonstratie geven van een speeltoestel aan mijn broer. Het toetsel in kwestie, een verticale staaf met een draaischijf van 40cm doorsnee op 20 cm hoogte, stond in de speeltuin van dierentuin Nordhorn. M’n broer vroeg zich af hoe dat werkte dus ik zou er wel even op gaan staan. Toen ik op de draaischijf wilde stappen begon deze te draaien waardoor mijn voeten onder me vandaan werden gelanceerd. Omdat ik met mijn linkerhand de bovenkant van de staaf nog wel vasthad, buitelde ik onderuit en kreeg ik die metalen schijf vol in mijn ribbenkast.
Ik kon eerst even geen lucht krijgen maar naar verloop van tijd begon het wel te zakken. Maandag was alles nog pijnlijk, maar gisteren verging ik van de pijn. Hoesten doet pijn, lachen doet pijn, ademhalen doet pijn en niezen is een echte hel… Gisteravond, nadat ik ook steken begon te krijgen in mijn zij, toch nog maar even gebeld met de huisartsenpost. Na een bezoekje aan de huisarts blijk ik links 2 ribben te hebben gekneust en heb ik een familie verpakking pijnstillers meegekregen. Oh ja, en ik houd er waarschijnlijk de komende 4 weken last van. Joy… Dat was ook de laatste demonstratie… 
Tags: Ouch
Marit komt een jonge griet tegen in de stad met een tong-piercing. Ze kijkt dame in kwestie eens goed aan en zegt dan
Jij hebt een steentje op je mond!
Ze hebben ook echt alles door, die kleintjes….
Tags: Marit, Uitspraken
So you think you can dance…
Deze gast is echt ziek. Dit kan gewoon niet goed zijn voor je botten. Maar het ziet er fantastisch uit….
Tags: Dance
En wederom is Google beangstigend correct met zijn contex-relevante advertenties, zoals te zien in de daily dilbert stream in Google Reader:
Tags: humor
Het moest er een keer van komen natuurlijk. Julian kachelt al een tijdlang op een (te klein) fietsje met zijwieltjes. Ondertussen ging hij er wel dermate hard de bocht mee om dat we moesten vrezen voor omkiepende fietsjes en ditto huilende kinderen. Dus een paar weken geleden de moersleutel maar gepakt en de zijwieltjes verwijderd van zijn fietsje. Julian probeerde het voor 1 rondje en meteen was de vraag of de wieltjes er weer op mochten… Hmmm…
Na een paar keer de wieltjes erop en eraf te hebben gezet hebben we (ik) tegen Julian verteld dat hij moest oefenen en dat ik zijn zijwieltjes er niet weer terug op zou zetten. Groot drama natuurlijk, en ook van het iedere avond oefenen kwam weinig terecht. Dit weekend had ik Julian toch nog maar eens geprikkeld om het nog eens te proberen. Goed vasthouden, zachtjes aan beginnen, “Ja, goed zo!’, nog een beetje loslaten… Hey, hij fietst los! Balans houden, nog een beetje los: en Julian fietst 2 meter voor me! Maar goed, stoppen en starten lukt nog niet zonder hulp. Nadat ook moeders Julian heeft kunnen overladen met complimenten was de lol er wel weer vanaf.
Zondag nog een beetje geoefend, maar doordat hij niet zelf kan starten is de lol in het fietsen er even niet. Tot gisteren… Nadat we hem nog een keer hadden uitgelegd hoe hij zelf kon starten met fietsen (“een voet op de grond, hoogste voet op de trappen, steppen en gaan!”) bleek hij het truukje door te krijgen. Wat je dan krijgt is een verbeten Julian die net zo lang doorgaat totdat hij het truukje onder de knie krijgt:
Natuurlijk is hij ondertussen ook al op de grond gekletterd, maar dat lijkt hij aardig op te pakken. “Vallen en opstaan!” zegt hij zelf. Maar papa is beretrots en gaat ondertussen naarstig op zoek naar een groter fietsje voor hem. Iemand nog een kinderfietsje met 20″ wielen over?
Tags: Julian
Wat sommige mensen allemaal wel bedenken… Moet trouwens wel zeggen dat ik nog niet eerder zo mooi staande golven over een gezicht heb zien lopen…
Soms is Dilbert danwel Google nog raker dan gedacht…
Origineel was een google context advertentie in mijn Google Reader.
Tags: humor
Marit in de bocht:
“Papa, ben jij duizelijk?”
Het is me nog niet helemaal klaar of ze nu duidelijk of duizelig bedoelt. De context was ook niet helemaal helder…
Tags: Marit, Uitspraken
Ik ben druk bezig met het koken van het eten, je kent het wel: snel, snel… Oven-friet, sla, stukje (vega-)vlees. In de sla gaan, zoals gewoonlijk, cherry-tomaatjes. En zoals gewoonlijk staan er dan 2 kinderen aan mijn been om tomaatjes te scoren. Groenten eten, ho maar, maar komkommer en tomaat gaan er in als zoete koek. Na de eerste tomaatjes staat Julian bij me en vraagt netjes “Papa, mag ik nog een tomaatje?”. Waarna Marit eraan stormt, roepende: “Ik ook tomaritje!!!!”… Toen konden we papa weer wegdweilen…
Tags: Marit, Uitspraken